Πρόσφατα (8/10/2026) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με τίτλο: «Η ανάγκη μιας στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιμετώπιση του ισλαμιστικού εισοδισμού και της επιρροής του δικτύου των Αδελφών Μουσουλμάνων». Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 381 ψήφους υπέρ, 167 κατά και 15 αποχές.
Μέσω του ψηφίσματος ζητείται συστηματικότερος έλεγχος των δικτύων, τα οποία συνδέονται με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, ενώ η σχετική απόφαση προκλήθηκε από τους έντονους προβληματισμούς της Γαλλίας για την ανάπτυξη του ισλαμιστικού ριζοσπαστισμού στην Ευρώπη.
Το ψήφισμα αποδίδει χρηματοδοτικό ρόλο στο Κατάρ και αναδεικνύει την Τουρκία ως κέντρο τεχνικοοικονομικής επιμελητείας διάφορων «παραρτημάτων» της οργάνωσης στην Ευρώπη. Μεταξύ άλλων προβλέπει επισταμένο έλεγχο της διάθεσης των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων και πιθανή ένταξη συγκεκριμένων προσώπων και οργανώσεων, που αποδεικνύεται ότι συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, στον κατάλογο κυρώσεων της ΕΕ για την τρομοκρατία.
Ωστόσο, η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν χαρακτηρίζεται συλλήβδην ως τρομοκρατική οργάνωση, αλλά σίγουρα τονίζεται η επίδρασή της ως «απαράδεκτη μορφή συγκεκαλυμμένης και κακόβουλης παρέμβασης που αποσκοπεί στην αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών, του κράτους δικαίου και της ουδετερότητας των δημόσιων θεσμών», ό,τι δηλαδή αφορά το αδιαπραγμάτευτο ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Το ψήφισμα κυριότατα επιδιώκει να προειδοποιήσει για τον ολοένα αυξανόμενο κίνδυνο του ισλαμιστικού εισοδισμού στην Ευρώπη, χωρίς σε καμία περίπτωση να στοχοποιεί το Ισλάμ ως θρησκεία ή τη μεγάλη μερίδα των μουσουλμάνων στην Ευρώπη. Ο εισοδισμός περιγράφει τη στρατηγική κατά την οποία ένα πολιτικό κίνημα ή δίκτυο επιδιώκει να διεισδύσει σε υφιστάμενους θεσμούς, φορείς, οργανώσεις ή κοινωνικούς χώρους προκειμένου να αποκτήσει επιρροή και να προωθήσει τους στόχους του.
Υπό αυτή την έννοια το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιλέγει τον συγκεκριμένο όρο για να αναφερθεί στη σκόπιμη στρατηγική πολιτικής και θεσμικής επιρροής διάφορων ισλαμιστικών δικτύων, ώστε να στραφούν κατά των ευρωπαϊκών θεσμών και της κοινωνίας των πολιτών.
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα δραστηριοποιείται σε πολλά επίπεδα και λειτουργεί με διάφορους θεμιτούς, ενίοτε και αθέμιτους τρόπους σε πολλές περιοχές του μουσουλμανικού – και όχι μόνο – κόσμου για την υλοποίηση των ευρύτερων «παγκόσμιων» στόχων της.
Ασφαλώς, η ίδια η οργάνωση διαμηνύει με κάθε επισημότητα ότι καταδικάζει τις τρομοκρατικές ενέργειες και αποστρέφεται κάθε βίαιη πράξη, ενώ αυτοπροσδιορίζεται ως απολύτως ειρηνική και δημοκρατική, προσανατολισμένη στο δημιουργικό έργο της «ισλαμικής αναζωογόνησης».
Σε μεγάλο βαθμό εντός των κόλπων της ανδρώθηκαν και «μεγαλούργησαν» οι σύγχρονοι ιδεολογικοί ινστρούκτορες της ισλαμικής ριζοσπαστικοποίησης, καθώς η Αδελφότητα λειτουργούσε διαχρονικά ως πνευματικός προθάλαμος για πάρα πολλούς από αυτούς, οι οποίοι ριζοσπαστικοποιήθηκαν και τελικά επέλεξαν την ένοπλη βία ως μέσο υλοποίησης των επιδιώξεών τους.
Το μεγάλο διακύβευμα για την Ευρώπη από τον ισλαμιστικό εισοδισμό είναι ότι εισάγει και φιλοδοξεί να επιβάλει αλλότρια θρησκευτικά πρότυπα αρχιτεκτονικής, ενδυμασίας, εμφάνισης και κυριότατα αντιλήψεων και κοινωνικών συμπεριφορών που διαχρονικά δεν εντοπίζονται στις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά στις αραβικές και ασιατικές, όπως κατεξοχήν η μπούργκα, το νικάμπ, η καθολική εφαρμογή της σαρία και η κατάφορη καταπάτηση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ως αποτέλεσμα, πλήττεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο σε όλα τα επίπεδα, γεγονός που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.
Το ψήφισμα – αν και δεν δεσμεύει νομικά, καθώς απευθύνεται στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο – ανέδειξε τις πολιτικές διαφωνίες μεταξύ των ευρωπαϊκών κομμάτων ως προς το Ισλάμ στην Ευρώπη, καθώς υποστηρίχθηκε ουσιαστικά από τους δεξιούς, τους κεντροδεξιούς και την πλειονότητα των Σοσιαλδημοκρατών, ενώ οι Αριστεροί και οι Πράσινοι το καταψήφισαν. Συγχρόνως επιβάρυνε τις ήδη περίπλοκες σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία.