Άρθρο του καθηγητή του Καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Κωνσταντίνου Παΐδα με τίτλο «Τουρκικοί ”δούρειοι ίπποι” με σαθρές σανίδες: Ουδεμία ψυχολογική επιχείρηση εμβολής και εδραίωσης φοβικών συνδρόμων στον ελληνικό λαό δύναται να επιτύχει» που φιλοξένησε το Hellas Journal
Στις 2/8/2026 ο Yücel Acer, Τούρκος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Yildirim Beyazit της Άγκυρας, δημοσίευσε στον ελληνικό Τύπο (εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ) ένα άρθρο με τίτλο «Ορατός ο κίνδυνος της ρήξης στις σχέσεις Τουρκίας-Ελλάδος».
Το εν λόγω άρθρο, μολονότι ουδεμία έκπληξη προκάλεσε ως προς το περιεχόμενό του σε όσους μελετούν συστηματικά την πολιτική της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος -πρόκειται για γνωστές ιστορικώς ανυπόστατες, νομικώς αβάσιμες και λογικώς έωλες θέσεις, οι οποίες κατά περιόδους προβάλλονται από επίσημα χείλη του τουρκικού κράτους- αξίζει να προσεχθεί πολύ για τη σκοπιμότητα, την οποία υπηρετεί.
Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας -αξίζει να σημειωθεί ότι στο άρθρο του ο Y. Acer για προφανείς λόγους ψυχολογικής υποβολής του ελληνικού αναγνωστικού κοινού αναφέρει πρώτα την Τουρκία και εν συνεχεία την Ελλάδα, μολονότι ομιλεί από ελληνικού βήματος- έχουν διαμορφωθεί ιστορικά από σοβαρότατες εντάσεις (με σχεδόν περιοδική συχνότητα), τις οποίες προκαλεί αποκλειστικά η Τουρκία εις βάρος της Ελλάδος.
- Οι εντάσεις αυτές διαχρονικά εκδηλώνονται κατά τη διάρκεια είτε γενικότερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων (π.χ. το 1914-1923 με τις γενοκτονίες των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης, του Ευξείνου Πόντου και της Μικράς Ασίας, ή το 1942 με την επιβολή του έκτακτου κεφαλικού φόρου περιουσίας Varlik Vergisi εις βάρος της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου) είτε ιδιαίτερων εσωτερικών πολιτικών συνθηκών στην Ελλάδα (π.χ. το 1974 με την παράνομη εισβολή στην Κύπρο, το 37% των εδαφών της οποίας παραμένουν ακόμα υπό τουρκική κατοχή, ή το 1996 με την Κρίση των Ιμίων).
Ύστερα από κάθε ένταση αυτού του τύπου, η Τουρκία, έχοντας αποκομίσει απτά οφέλη (έστω και… «μεσοπρόθεσμα») χωρίς διόλου να εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο εξαιτίας της μηδενικής αντίδρασης της Ελλάδος λόγω ενός αδικαιολόγητου φοβικού συνδρόμου μεγάλης μερίδας της πολιτικής ελίτ της χώρας, διακηρύσσει την απόφασή της να προασπίσει με κάθε κόστος τα «δίκαιά» της, αλλά και την πρόθεσή της να εκκινήσει «διάλογο» με την Ελλάδα με σκοπό την περαιτέρω προώθηση των αναθεωρητικών σχεδίων της.
- Ο Y. Acer αναφέρεται σε «άλυτες διαφορές περί κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο», ως εάν να αγνοεί (;) αυτό, το οποίο όλοι οι διεθνολόγοι και όλοι οι διπλωμάτες ανά τον κόσμο γνωρίζουν, ότι δηλ. το εν λόγω ζήτημα έχει διευθετηθεί οριστικά και αμετάκλητα από τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), από τη Σύμβαση για τα Στενά (1923), από τη Συνθήκη του Montreux (1936) και από τη Συνθήκη των Παρισίων (1947).
Το μοναδικό ζήτημα που απομένει να διευθετηθεί μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας είναι αυτό της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδος και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) στη θάλασσα.
Προφανές και αυτονόητο για κάθε νοήμονα άνθρωπο είναι ότι η διαφορά αυτή δύναται να επιλυθεί αποκλειστικά και μόνο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάχης επί τη βάσει των επιταγών του Διεθνούς Δικαίου και της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
- Αναφορικά δε με το «Κυπριακό Ζήτημα» – κατ’ αυτόν τον τρόπο προσδιορίζει ο κ. Y. Acer την παράνομη κατοχή του 37 % των εδαφών ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1974 έως σήμερα από το τουρκικό κράτος- η μόνη λύση είναι εκείνη, η οποία υπαγορεύεται από τα ψηφίσματα 186 (1964), 353 (1974), 365 (1974), 376 (1975), 541 (1983), 550 (1984), 774 (1992), 789 (1992) και 2483 (2019) κ.ά. του ΟΗΕ.
Αναφορικά με τα δικαιώματα των μειονοτήτων -ο Y. Acer αποφεύγει να προσδιορίσει τις δύο μειονότητες με τους επίσημους όρους, με τους οποίους αυτές αναγνωρίζονται από τη Συνθήκη της Λωζάννης, δηλ. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΙΜΒΡΟΥ ΚΑΙ ΤΕΝΕΔΟΥ και ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΘΡΑΚΗΣ αποτελούμενη από τουρκόφωνους, από Πομάκους και από Ρομά- στο επίμαχο άρθρο αποσιωπάται πλήρως το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο σήμερα σχεδόν έχει εκλείψει (αριθμεί περίπου 3000 μέλη, ενώ έως το 1950 υπερέβαινε τα 120.000 μέλη), ενώ η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΘΡΑΚΗΣ παραμένει αμείωτη (το 1923 αριθμούσε περίπου 100.000-120.000 μέλη και σήμερα υπερβαίνει τα 120.000 μέλη).
Οι αριθμοί αυτοί και μόνον αρκούν για να καταστεί σαφές και στον πλέον «καλοπροαίρετο» / «κακοπροαίρετο» ποια εκ των δύο χωρών σεβάστηκε και σέβεται απολύτως το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης της Λωζάννης και ποια το καταστρατήγησε συστηματικά και βάναυσα από την πρώτη ημέρα.
- Αυτή, μάλιστα, η οποία εξ αρχής παραβίασε τα δικαιώματα της μειονότητας που όφειλε να προστατεύει εντός της επικράτειάς της, επιχειρεί επί δεκαετίες έως και σήμερα να εργαλειοποιήσει την άλλη μειονότητα μέσω μιας συστηματικής και οργανωμένης προσπάθειας αλλοίωσης των ταυτοτικών της χαρακτηριστικών.
Παρά τις διαχρονικές αγαθές προθέσεις των Ελληνικών Κυβερνήσεων, όλες οι απόπειρες διαμόρφωσης ενός αμοιβαίως επωφελούς κλίματος μεταξύ των δύο χωρών προς όφελος των γειτονικών λαών απέβησαν έως τώρα άκαρπες, αφού κάθε φορά η Τουρκία προσέρχεται στις συζητήσεις αυτές με νοοτροπία «γκρίζου λύκου» και με μοναδικό στόχο της να οικειοποιηθεί πράγματα, τα οποία (γνωρίζει αλλά δεν αποδέχεται ότι) ΔΕΝ της ανήκουν.
- Στο πλαίσιο αυτό α) θέτει κάθε φορά στο τραπέζι πλήθος παράνομων, παράλογων και διαρκώς διευρυνόμενων απαιτήσεων, προκειμένου να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερα υπό την πρόφαση ότι θα «υποχωρήσει» σε κάποιες από αυτές τις απαιτήσεις, και β) απειλεί ότι στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών θα επέλθει σοβαρή ρήξη, εάν η Ελλάδα δεν υποχωρήσει από τις «παράλογες και μαξιμαλιστικές ερμηνείες της επί του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας».
Ως προς τις επιπτώσεις των συναντήσεων «θετικής ατζέντας» μεταξύ των δύο χωρών, αλλά της «Διακήρυξης των Αθηνών» που μνημονεύει ως επωφελείς για την Ελλάδα και για την Τουρκία στο άρθρο του ο Y. Acel, πολλοί εν Ελλάδι (μεταξύ αυτών και ο γράφων) έχουν διατυπώσει κατ’ επανάληψιν σοβαρότατες επιφυλάξεις, αφού ουσιαστικό όφελος από αυτές έχει προκύψει μόνον για την Τουρκία.
Εάν, άλλωστε, δεν ίσχυε τούτο, η Τουρκία δεν θα επεδείκνυε κανένα ενδιαφέρον και κανέναν σεβασμό στη διαδικασία αυτή, το πλαίσιο της οποίας μάλιστα διαμόρφωσε η ίδια κατά το συμφέρον της (δηλ. διμερής διάλογος, έξω από την προστατευτική για την Ελλάδα «ομπρέλα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης)…
Εντύπωση προκαλεί στον αναγνώστη του άρθρου η θέση του Y. Acer ότι «παρά το θετικό κλίμα, οι Έλληνες αξιωματούχοι συνέχισαν να παρουσιάζουν την Τουρκία ως κύρια απειλή.
Δηλώσεις του Δένδια και του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη τόνιζαν τον “αναθεωρητισμό” και την “επιθετικότητα” υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη».
- Είναι δυνατόν ένας έγκριτος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου να αγνοεί το casus belli της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης κατά της Ελλάδος; Είναι δυνατόν ένας ενεργός Τούρκος πολίτης να μην έχει υπ’ όψιν του τις δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας T. Erdoğan ότι «οι Τούρκοι θα έρθουν στην Ελλάδα μια νύχτα ξαφνικά», ότι «οι Έλληνες θα πάθουν ό, τι έπαθαν οι πρόγονοί τους στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922» και αρκετές ακόμα ανάλογες «προειδοποιήσεις» / απειλές, οι οποίες μόνο αλγεινή εντύπωση προκαλούν σε κάθε πολιτισμένο άνθρωπο του 21ου αιώνα;
Μπορεί άραγε ο Τούρκος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου να εντοπίσει και να υποδείξει στους Έλληνες πολίτες μία, έστω μία, ανάλογη δήλωση του Πρωθυπουργού της Ελλάδος ή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας;
Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι η προσπάθεια του Y. Acer να πείσει τον Έλληνα αναγνώστη του άρθρου του ότι συνιστά κίνδυνο για ρήξη μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας «η εμβάθυνση των δεσμών της Ελλάδος με το Ισραήλ, στην οποία προστίθεται και η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση (Σ.τ.μ.: όπως αποκαλεί η Τουρκία την Κυπριακή Δημοκρατία) σχηματίζοντας έναν τριμερή μηχανισμό που εκλαμβάνεται ως στρεφόμενος κατά της Τουρκίας».
- Από πότε οφείλει η Ελλάδα να διαμορφώνει τις διεθνείς σχέσεις και τις διεθνείς συνεργασίες της επί τη βάσει των συμφερόντων και των απαιτήσεων της Τουρκίας; Από πότε οφείλει η Ελλάδα να ερωτά την Τουρκία τι ακριβώς εξυπηρετεί απολύτως τους αναθεωρητικούς σχεδιασμούς της και να πορεύεται «συμμορφούμενη πλήρως προς τας τουρκικάς υποδείξεις»;
Από πότε η Ελλάδα οφείλει να χαράσσει τη στρατηγική της και να διαμορφώνει τις διεθνείς συνεργασίες της στους κρισιμότατους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της ασφάλειας σύμφωνα με τη βούληση της Τουρκίας;
Από πότε και για ποιον ακριβώς λόγο όφειλε / οφείλει η Ελλάδα να ζητήσει την άδεια της Τουρκίας για τη «συνεργασία της με τη Γαλλία που ενίσχυσε περαιτέρω αυτή τη στρατηγική εξισορρόπησης με ανανεωμένες αμυντικές συμφωνίες, μαχητικά Rafale, φρεγάτες Belharra και συστήματα πυραύλων που ενίσχυσαν τις στρατιωτικές της δυνατότητες»;
- Βάσει ποιας λογικής έπρεπε η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία να ζητήσουν την έγκριση της Τουρκίας για «τη συμφωνία SOFA μεταξύ Γαλλίας και Ελληνοκυπριακής Διοίκησης που επέτρεψε στις γαλλικές δυνάμεις πρόσβαση σε βάσεις στο νησί, αυξάνοντας τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο» σε μία περίοδο μάλιστα που η συμφωνία αυτή εξυπηρετεί απολύτως τα συμφέροντα και την ασφάλεια του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο;
Εν συνεχεία, ο Y. Acer διατείνεται ότι «οι ειδήσεις στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με μια προτεινόμενη τουρκική εσωτερική θαλάσσια νομοθεσία φαίνεται πώς προκάλεσαν αντίδραση στην Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία θεώρησε ότι η Τουρκία θα συμπεριλάμβανε στη νομοθεσία διατάξεις “δυσμενείς για την Ελλάδα”».
Εάν η διατύπωση αυτή ανήκε σε έναν απλό Τούρκο πολίτη της ενδοχώρας με τη στοιχειώδη εγκύκλιο παιδεία που προσφέρει το τουρκικό κράτος στους πολίτες του, δεν θα προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση στον μέσο Ευρωπαίο αναγνώστη.
Το γεγονός όμως ότι ανήκει σε έναν Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου αναδεικνύει την επικίνδυνη για την περιφερειακή ειρήνη ατραπό, στην οποία πορεύεται σταθερά η Τουρκία, καθώς και τον άτεχνο βρόγχο, με τον οποίο η τουρκική προπαγάνδα επιχειρεί να επιβάλει στην Ελλάδα τους αναθεωρητικούς σχεδιασμούς της.
- Η απολύτως παράλογη και από νομικής απόψεως σαθρή θεωρία της τουρκικής «γαλάζιας πατρίδας» και της «ουράνιας πατρίδας» -σημειωτέον ότι πουθενά στον κόσμο δεν υφίσταται ανάλογο προηγούμενο- δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία εξόφθαλμα πειρατική απόπειρα καταπάτησης της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό το πρόσχημα της «διευθέτησης εσωτερικού ζητήματος της Τουρκίας».
Μόνο ένας τουρκικός νους θα μπορούσε να συλλάβει και να υποστηρίξει την άποψη ότι η αναθεώρηση εξωτερικών συνόρων συνιστά «εσωτερική υπόθεση» ενός κράτους και διευθετείται με «εσωτερική νομοθεσία», εφόσον εκείνο εκτιμά ότι δύναται υπό την απειλή άσκησης στρατιωτικής βίας να επιβάλει τη βούλησή του στα όμορα κράτη.
Για κάθε αντικειμενικό παρατηρητή και αναλυτή των Ελληνοτουρκικών σχέσεων της τελευταίας, τουλάχιστον, εικοσαετίας είναι σαφές ότι όλες οι προσεγγίσεις που επιχειρήθηκαν μεταξύ των δύο κρατών ωφέλησαν σημαντικά μόνο την Τουρκία.
- Η Τουρκία συνιστά τη μοναδική υπαρκτή υπαρξιακή απειλή για την Ελλάδα, όχι γιατί αυτό νομίζουν ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί και ορισμένοι Έλληνες πολίτες, αλλά γιατί η ίδια η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας το δηλώνει ρητά και απερίφραστα κάθε φορά που η Τουρκία διεκδικεί κάποια υποχώρηση/παραχώρηση εκ μέρους της Ελλάδος και κάθε φορά που προσγράφει μία νέα αξίωση στον μακρύ, παράλογο και νομικώς αβάσιμο κατάλογο των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδος.
Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδος -και κυρίως οι σχέσεις και οι συνεργασίες της στον τομέα της άμυνας και της ενέργειας με χώρες όπως το Ισραήλ και η Γαλλία- καθώς και η εσωτερική της πολιτική -πολλώ δε μάλλον, όταν πρόκειται για ευαίσθητα ζητήματα όπως τα δικαιώματα της Μουσουλμανικής Θρησκευτικής Μειονότητας των τουρκόφωνων, των Πομάκων και των Ρομά της Θράκης- επ’ ουδενί αποτελούν αντικείμενο «συζήτησης» ή «συνεννόησης» με την Τουρκία.
Η Τουρκία επισήμως διατηρεί σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Χαμάς, συστηματικά παραβιάζει τα δημοκρατικά δικαιώματα των ίδιων των πολιτών της καθαιρώντας μάλιστα και φυλακίζοντας πολιτικά πρόσωπα εκλεγμένα με ευρύτατη πλειοψηφία από τον ίδιον τον τουρκικό λαό, κατέχει παρανόμως το 37% των εδαφών ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αρνείται μάλιστα ακόμα και την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας), επιχειρεί συστηματικά να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση και αντλεί πόρους για την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας της εργαλειοποιώντας το μεταναστευτικό πρόβλημα, παραβιάζει βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων που υπήρχαν στα εδάφη αυτά πολλούς αιώνες πριν την εμφάνιση των αναξιοπαθούντων χιλίων καταδιωχθέντων από τον Τζένγκις Χαν ιππέων που αναζήτησαν τη σωτηρία τους στα εδάφη της χριστιανικής βυζαντινής αυτοκρατορίας, καταπατά συστηματικά τα κυριαρχικά δικαιώματα όμορων κρατών της αυταπατώμενη ότι θα επιτύχει την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία προσέφερε στην ανθρωπότητα αποκλειστικά και μόνο δεινά, πόνο και αίμα, κ.λπ. κ.λπ.
- Η τουρκική πολιτική, πνευματική και στρατιωτική ελίτ πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο Ελληνικός λαός δεν φοβάται τη ρήξη με οποιονδήποτε λαό επιβουλεύεται τα δίκαιά του, τα οποία εδράζονται αποκλειστικά στο Διεθνές Δίκαιο και στις Διεθνείς Συνθήκες.
Η Ελλάδα, όπως καταδεικνύουν αναρίθμητα παραδείγματα στη μακραίωνη Ιστορία της, ουδέποτε αποτέλεσε «κακό γείτονα» για τα όμορα κράτη της, αλλά διαχρονικά έδωσε «πικρό μάθημα» σε όποιον επεχείρησε να απειλήσει την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
- Πραγματική και ουσιαστική ομαλοποίηση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων (προς όφελος των δύο λαών και της περιφερειακής ασφάλειας και ειρήνης) θα επέλθει μόνον εάν η Τουρκία αποφασίσει να αλλάξει και να εγκαταλείψει τις νεο-οθωμανικές της αυταπάτες και να πορευθεί στο μέλλον σεβόμενη το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες, όπως πράττουν όλα τα πολιτισμένα κράτη στον κόσμο.
Ως εκ τούτου, ουδεμία ψυχολογική επιχείρηση εμβολής και εδραίωσης φοβικών συνδρόμων στον Ελληνικό λαό δύναται να επιτύχει, ανεξαρτήτως του μανδύα που θα χρησιμοποιήσει όποιος το αποπειραθεί…
Ο Δούρειος Ίππος ήταν έμπνευση του Οδυσσέα και κατασκευή Ελλήνων. Άρα, κάθε τουρκικός «δούρειος ίππος», κατασκευασμένος μάλιστα με σαθρές σανίδες, μόνο γέλωτα μπορεί να προκαλέσει στον Ελληνικό λαό. Και ο νοών νοείτω…
