Άρθρο του καθηγητή του Καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Κωνσταντίνου Παΐδα με τίτλο «Ο τρόμος της πνευματικής, πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ της Τουρκίας για την Παναγία Σουμελά: Οι λαοί μπορεί να αφανίζονται, αλλά τα σύμβολα παραμένουν» που φιλοξένησε το Hellas Journal.
Εάν ένας πολίτης του σύγχρονου Δυτικού (και όχι μόνον) Κόσμου θελήσει να αναζητήσει, χωρίς ίχνος προκατάληψης και με αμιγώς επιστημονικά (ιστορικά, ψυχαναλυτικά, ανθρωπολογικά κ.ά.) κριτήρια, τον θεμέλιο λίθο της κυρίαρχης ιδεολογίας της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ από την εποχή του Μωάμεθ Β΄ έως την περίοδο του Τ. Ερντογάν, θα διαπιστώσει χωρίς δυσκολία ότι η οθωμανική, η νεοτουρκική, η μετα-νεοτουρκική και η νεο-οθωμανική ιδεολογία έχουν δομηθεί επί τη βάσει του τρόμου και του μίσους έναντι του πολιτιστικά/πολιτισμικά υπέρτερου «άλλου».
- Ο φόβος και το μίσος μάλιστα έναντι του πολιτιστικά/πολιτισμικά υπέρτερου «άλλου» υπερβαίνουν κάθε μέτρο και κάθε λογική, όταν αυτός ο «άλλος» ήταν/είναι γηγενής στα εδάφη, τα οποία στο απώτερο ή στο εγγύς παρελθόν κατακτήθηκαν διά του ξίφους και εν συνεχεία «ελέγχθηκαν» με συστηματικές και οργανωμένες γενοκτονίες.
Οι εμπνευστές, οι εκτελεστές και οι σύγχρονοι υπέρμαχοι των γενοκτονιών, τις οποίες συστηματικά και οργανωμένα διέπραξε η ψυχορραγούσα οθωμανική αυτοκρατορία και το διάδοχο νεοτουρκικό κρατικό μόρφωμα, άργησαν πολύ να αντιληφθούν ότι διά του ξίφους και διά των γενοκτονιών μπορεί μεν κάποιος να αφανίσει σχεδόν έναν ολόκληρο λαό, αλλά επ’ ουδενί δύναται να εξαλείψει την πνευματική παρακαταθήκη και τα σύμβολα του εν λόγω λαού, όταν μάλιστα αυτά είναι προϊόντα ενός εναργέστατου πολιτισμού, του οποίου τα θεμέλια «χάνονται» στα βάθη των αιώνων.
Τα πρόσωπα αυτά άργησαν επίσης να αντιληφθούν ότι το αιματοβαμμένο ξίφος του κατακτητή και του γενοκτόνου ουδέποτε μπορεί να αποτελέσει πνευματική παρακαταθήκη και σύμβολο ικανό να εξαλείψει την πνευματική παρακαταθήκη και να υπερνικήσει τα σύμβολα του υψηλού πνεύματος και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, δια της οποίας εκφράστηκε και αποτυπώθηκε στις πιο στιλπνές σελίδες της παγκόσμιας Ιστορίας η υψηλή διανόηση του κατακτημένου-θύματος.
- Σε πρόσφατες δηλώσεις του ενόψει της μεγάλης εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με την οποία η Χριστιανοσύνη τιμά τη Θεομήτορα, ο Cihat Yayci, αντιναύαρχος εν αποστρατεία και καθηγητής του πανεπιστημίου Topkapi, εκφράζει την εντονότατη αντίθεσή του στις δηλώσεις του Metin Inan, εκπροσώπου της Τουρκικής Υπηρεσίας Προώθησης και Ανάπτυξης του Τουρισμού για τη Μαύρη Θάλασσα, αναφορικά με την τέλεση χριστιανικών λειτουργιών στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά.
Οι δηλώσεις αυτές του καθηγητή Cihat Yayci αποτελούν μία ακόμα εκδήλωση της γνωστής μισαλλοδοξίας και του τρόμου, από τον οποίον εμφορείται η πνευματική, πολιτική και στρατιωτική ελίτ της Τουρκίας διαχρονικώς, και, ταυτοχρόνως, καταδεικνύουν ότι η Τουρκία δεν αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Οικογένειας και του Δυτικού Κόσμου και για τον λόγο αυτόν ακριβώς δεν θα μπορέσει ποτέ να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το βασικό επιχείρημα του Cihat Yayci υπέρ της απαγόρευσης τέλεσης ιερών Λειτουργιών στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά είναι ότι αυτές «δεν εξυπηρετούν μία καθημερινή τοπική θρησκευτική ανάγκη, αλλά κάποιον άλλον σκοπό» και ότι «οι εκδηλώσεις στη Σουμελά πραγματοποιούνται με συμμετοχή από διαφορετικές χώρες (…) και πρέπει να ληφθούν υπόψη οι πολιτικές και συμβολικές πτυχές αυτής της κατάστασης».
Αγνοεί ο Cihat Yayci ότι η καθημερινή τοπική θρησκευτική ανάγκη έχει πράγματι εκλείψει, ακριβώς επειδή οι Νεότουρκοι αρχικά και ο Μουσταφά Κεμάλ εν συνεχεία οργάνωσαν και εκτέλεσαν ένα συστηματικό πρόγραμμα γενοκτονιών των Ελλήνων του Πόντου από το 1914 έως το 1923;
- Μήπως δυσφορεί αφόρητα ο Cihat Yayci τόσο από το γεγονός ότι ούτε ο ίδιος μπορεί να παραβλέψει αυτή την ιστορική αλήθεια, όσο και από το ότι οι γενοκτονίες του Ποντιακού Ελληνισμού, του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, των Αρμενίων, των Ασσυρίων κ.ά. από το επίσημο τουρκικό κράτος αναγνωρίζονται από το σύνολο του σύγχρονου Κόσμου;
Μήπως το πραγματικό πρόβλημα του τούρκου καθηγητή είναι ότι κάθε φορά που σημαίνουν οι καμπάνες της Παναγίας Σουμελά η παγκόσμια κοινότητα δακρύζει, γιατί ενθυμείται και αναστοχάζεται τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και μαζί με αυτήν τη γενοκτονία του Ελληνισμού της Θράκης, τη γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού, τη γενοκτονία των Αρμενίων, τη γενοκτονία των Ασσυρίων κ.ά.;
- Αγνοεί ο Cihat Yayci ότι οι Χριστιανοί, οι οποίοι προστρέχουν κάθε χρόνο στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά είναι κατά βάση απόγονοι Ελλήνων του μαρτυρικού Πόντου, οι οποίοι γλίτωσαν ως εκ θαύματος από την τουρκική μάχαιρα και διασώθηκαν επειδή βρήκαν καταφύγιο σε κάποια χώρα του Ελεύθερου Κόσμου;
Ο τούρκος καθηγητής θεωρεί ως σφάλμα της τουρκικής κυβέρνησης το ότι «αποβλέπει στα έσοδα από τον θρησκευτικό τουρισμό και επιτρέπει -το επιτρέπει ωστόσο με τέτοιους όρους που επί της ουσίας το απαγορεύει, αφού η τέλεση της Θείας Λειτουργίας θα πραγματοποιηθεί όχι στις 15 Αυγούστου αλλά στις 23 Αυγούστου- την τέλεση Θείων Λειτουργιών στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά».
Διατείνεται, μάλιστα, ότι η επιλογή αυτή της τουρκικής κυβέρνησης «δεν είναι σύμφωνη με τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας και δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της τις ιστορικές αφηγήσεις και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες».
- Νοείται στον σύγχρονο κόσμο ένας καθηγητής πανεπιστημίου να αντιλαμβάνεται και να προσδιορίζει (και μάλιστα ρητώς και επισήμως) ως εθνικό συμφέρον του λαού του την αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας και τη θρησκευτική καταπίεση γηγενών εθνικών μειονοτήτων, οι οποίες μία φορά τον χρόνο επιστρέφουν ειρηνικά στη γη των προγόνων τους, για να προσευχηθούν (και) υπέρ αναπαύσεως των ξεριζωμένων και σφαγιασθέντων συγγενών τους;
Μπορεί μία γενοκτονία, η οποία είναι απολύτως τεκμηριωμένη ιστορικώς και αναγνωρισμένη από την παγκόσμια κοινότητα, να προσεγγίζεται υπό το πρίσμα «ιστορικών και εθνικών ευαισθησιών» των δραστών της και, ακολούθως, να αποτελεί σήμερα ικανή συνθήκη για την καταπάτηση της θρησκευτικής ελευθερίας και των μελών της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ, ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΝΕΔΟΥ, αλλά και των απανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι επιθυμούν μία φορά τον χρόνο να προσκυνήσουν και να προσευχηθούν στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά που έχει μάλιστα ενταχθεί από το 2000 στην προσωρινή λίστα των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco;
- Ο καθηγητής Cihat Yayci, μάλλον υποσυνείδητα επηρεασμένος από τη δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που (φημολογείται ότι) δρουν εκτός Τουρκίας και επιχειρούν επί δεκαετίες να εργαλειοποιήσουν τις θρησκευτικές μουσουλμανικές μειονότητες, οι οποίες ζουν στο εξωτερικό, για να προωθήσουν τους αναθεωρητικούς στόχους της νεο-οθωμανικής Τουρκίας, υποστηρίζει ότι «οι θρησκευτικές δραστηριότητες» στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά «μετατρέπονται σε πολιτικά σύμβολα».
Μήπως η στρεβλή αυτή θεώρηση του τούρκου καθηγητή και απόστρατου ανώτατου αξιωματικού είναι η απλούστερη, και συνάμα η πλέον αποκαλυπτική, για την κατανόηση της απόφασης του τούρκου προέδρου Τ. Ερντογάν να μετατρέψει τον Ιερό Ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας στη Βασιλεύουσα από μουσείο σε ισλαμικό τέμενος, το οποίο διόλου απαραίτητο ήταν για τις πραγματικές λειτουργικές ανάγκες του μουσουλμανικού πληθυσμού της Πόλης, αλλά επιχειρείται η μετατροπή του από παγκόσμιο σύμβολο του Ελληνικού Πολιτισμού και της Ορθόδοξης Χριστιανικής Θρησκείας σε σύμβολο της αιμοσταγούς οθωμανικής και νέο-οθωμανικής στρατιωτικής ισχύος;
- Για ποιον λόγο ο Cihat Yayci παραβλέπει ότι τόσο ο ίδιος ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και το σύνολο των αρχιερέων και ιερέων του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ΟΥΔΕΠΟΤΕ απέδωσαν, ευθέως ή εμμέσως, οιονδήποτε άλλον χαρακτήρα πλην του αμιγώς θρησκευτικού στις λατρευτικές εκδηλώσεις που έχουν τελεστεί στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, αλλά και σε κάθε άλλον Ιερό Ναό και σε κάθε άλλη Ιερά Μονή εντός της σημερινής τουρκικής επικράτειας;
Δεν αντιλαμβάνεται ότι η παγκόσμια κοινότητα θα ερμηνεύσει υπό το ίδιο αυτό πρίσμα τις συστηματικές και προκλητικές απόπειρες της Άγκυρας να προσδίδει (ανύπαρκτο στην πραγματικότητα) πολιτικό χαρακτήρα σε μουσουλμανικές θρησκευτικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στον δημοκρατικό Δυτικό Κόσμο και να προσπαθεί να τις εργαλειοποιήσει, για να αποσταθεροποιεί Χριστιανικά ανεξίθρησκα κράτη και να προωθεί τους αναθεωρητικούς στόχους της;
- Μία απλή ανάγνωση ενός μη τουρκικού βιβλίου Ιστορίας θα αρκούσε, για να συνειδητοποιήσει ο Cihat Yayci ότι η Τραπεζούντα ασφαλώς και βρίσκεται εντός της σημερινής τουρκικής επικράτειας, αλλά δεν είναι «τουρκική πατρίδα», όπως εκείνος υποστηρίζει ατυχώς στις δηλώσεις του.
Μολονότι επί έναν και πλέον αιώνα το επίσημο τουρκικό κράτος έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να διαγράψει τα ελληνικά ταυτοτικά στοιχεία του Πόντου, η Ανθρωπότητα σαφώς και γνωρίζει ότι η Τραπεζούντα, η Σινώπη, η Κερασούντα, η Σαμψούντα, η Αμάσεια, η Αργυρούπολη κ.ά. είναι τμήματα των Αλησμόνητων Πατρίδων του Ελληνισμού, όπου το κυρίαρχο και γηγενές ελληνικό στοιχείο ανέπτυξε σπουδαία εμπορική και οικονομική δραστηριότητα και παρήγαγε λαμπρό πολιτισμό.
- Ο Cihat Yayci, αλλά και σύσσωμη η πνευματική, πολιτική και στρατιωτική ελίτ της Τουρκίας θα πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν και να συμβιβαστούν με το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα οποία σήμερα βρίσκονται εντός της τουρκικής επικράτειας, οι Τούρκοι κατακτητές απέτυχαν οικτρά να δημιουργήσουν πολιτισμό ικανό να υποσκελίσει (πόσο μάλλον να παραγράψει) τον πολιτισμό των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των υπολοίπων γηγενών λαών.
Η βάναυση καταπάτηση της θρησκευτικής ελευθερίας των λαών που ζουν σήμερα εντός της τουρκικής επικράτειας, καθώς και η μετατροπή χριστιανικών ιερών ναών σε ισλαμικά τεμένη δεν συνιστούν νίκη του κατακτητή, αλλά συντριπτική ήττα του, την οποία μάλιστα αντιλαμβάνεται και καταδικάζει σύσσωμος ο σύγχρονος πολιτισμένος Κόσμος.
