Η κολχικίνη αποτελεί έναν από τους φαρμακευτικούς παράγοντες με πιθανή δράση έναντι της COVID-19 λόγω των αντι-φλεγμονωδών της ιδιοτήτων. Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος Μαλανδράκης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα αποτελέσματα της κλινικής μελέτης RECOVERY που δημοσιεύτηκαν στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό The Lancet Respiratory Medicine. Πρόκειται για μια ελεγχόμενη, τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη τύπου πλατφόρμας που πραγματοποιήθηκε σε 177 νοσοκομεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε 2 νοσοκομεία στην Ινδονησία και σε 2 νοσοκομεία στο Νεπάλ, κατά τη διάρκεια της οποίας αξιολογήθηκαν πολλά διαφορετικά θεραπευτικά σχήματα έναντι της COVID-19 σε σύγκριση με την καθιερωμένη θεραπευτική προσέγγιση. Οι συμμετέχοντες ήταν νοσηλευόμενοι ασθενείς με COVID-19 οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν σε αναλογία 1 προς 1 να λάβουν την καθιερωμένη αγωγή με ή χωρίς κολχικίνη. Η κολχικίνη χορηγήθηκε από το στόμα σε δόση εφόδου 1mg ακολουθούμενη από δόση 500μg 12 ώρες αργότερα και στη συνέχεια 500μg κάθε 12 ώρες έως τη συμπλήρωση 10 ημερών θεραπείας ή έως την έξοδο από το νοσοκομείο. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η θνησιμότητα εντός 28 ημερών από την ένταξη στη μελέτη, ενώ δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν ο χρόνος μέχρι το εξιτήριο από το νοσοκομείο, το ποσοστό των ασθενών που έλαβαν εξιτήριο εντός 28 ημερών, και η πιθανότητα επεμβατικού μηχανικού αερισμού ή θανάτου για τους ασθενείς που κατά την ένταξή τους στη μελέτη δεν χρειαζόντουσαν επεμβατικό μηχανικό αερισμό. Μεταξύ 27 Νοεμβρίου 2020 και 4 Μαρτίου 2021, 11.340 από τους 19.423 (58%) ασθενείς που εντάχθηκαν στη μελέτη RECOVERY ήταν επιλέξιμοι για να λάβουν κολχικίνη. Από αυτούς οι 5610 (49%) τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν κολχικίνη και οι 5730 (51%) τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν μόνο τη συνήθη αγωγή. Συνολικά, 1173 ασθενείς (21%) στην ομάδα της κολχικίνης και 1190 (21%) στην ομάδα της συνήθους αγωγής κατέληξαν εντός 28 ημερών. Τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια για όλες τις υπο-αναλύσεις των ασθενών ανάλογα με τα επιμέρους χαρακτηριστικά τους. Ο διάμεσος χρόνος μέχρι το εξιτήριο για τους επιβιώσαντες ήταν οι 10 ημέρες και για τις δύο ομάδες ασθενών. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά ως προς το ποσοστό των ασθενών που επιβίωσαν και έλαβαν εξιτήριο εντός 28 ημερών μεταξύ όσων έλαβαν (3901, 70%) ή δεν έλαβαν (4032, 70%) κολχικίνη παράλληλα με την καθιερωμένη υποστηρικτική αγωγή. Μεταξύ των ασθενών που δεν είχαν ανάγκη επεμβατικού μηχανικού αερισμού κατά την ένταξη στη μελέτη, δεν υπήρχε διαφορά ως προς τον κίνδυνο επεμβατικού μηχανικού αερισμού ή θανάτου κατά τη διάρκεια της μελέτης μεταξύ των ασθενών που έλαβαν (1344, 25%) ή δεν έλαβαν (1343, 25%) κολχικίνη παράλληλα με την καθιερωμένη υποστηρικτική αγωγή. Συμπερασματικά, η χορήγηση κολχικίνης δεν προσέφερε όφελος στους νοσηλευόμενους ασθενείς με COVID-19 όσον αφορά στην επιβίωση, στη διάρκεια νοσηλείας και στον κίνδυνο επεμβατικού μηχανικού αερισμού ή θανάτου.
