Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κύπρου αναγορεύθηκε σε ειδική τελετή ο Ομότιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρίστος Μυλωνόπουλος.
Την έναρξη και τη λήξη της ειδικής δημόσιας συνεδρίας κήρυξε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, Καθηγητής Τάσος Χριστοφίδης. Για το έργο και την προσωπικότητα του τιμώμενου μίλησε ο Καθηγητής του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου, Χαράλαμπος Παπαχαραλάμπους, τονίζοντας ότι η αναγόρευση αποτελεί ιστορικό ακαδημαϊκό σταθμό για το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Τμήμα Νομικής, καθώς ο Καθηγητής Μυλωνόπουλος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ελληνόφωνους ποινικολόγους και στους πλέον αναγνωρισμένους επιστήμονες διεθνώς στο πεδίο του ποινικού δικαίου. Υπογράμμισε ότι η τιμητική αυτή διάκριση αντανακλά την επιστημονική του αριστεία, τη μακρόχρονη προσφορά του στη δημιουργία ακαδημαϊκών δικτύων και θεσμών, καθώς και τη συμβολή του στη διαμόρφωση μιας ολόκληρης «σχολής» νεότερων ερευνητών και ακαδημαϊκών.
Ο Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών της Αγωγής, Καθηγητής Αντώνης Α. Έλληνας, ανέγνωσε το σχετικό Ψήφισμα της Αναγόρευσης, ενώ ακολούθησε η αναγόρευση και η περιένδυση του τιμώμενου με την τήβεννο του Πανεπιστημίου Κύπρου από τον Πρύτανη.
Στην αντιφώνησή του ο τιμώμενος εξέφρασε τη βαθιά του συγκίνηση, τονίζοντας ότι η τιμή αποκτά ξεχωριστό βάρος, καθώς προέρχεται από το πανεπιστήμιο της ηρωικής Κύπρου, μιας ανεξάρτητης χώρας και κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέρος της οποίας εξακολουθεί να δοκιμάζεται υπό στρατιωτική κατοχή. Για τον λόγο αυτό, όπως ανέφερε, η αναγόρευσή του σε Επίτιμο Διδάκτορα αποτελεί για τον ίδιο όχι μόνο προσωπική διάκριση, αλλά και φόρο τιμής προς το Πανεπιστήμιο Κύπρου και προς την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς συμπυκνώνει το κύρος ενός ακαδημαϊκού θεσμού που υπηρετεί την ελεύθερη γνώση, την επιστήμη και τις δημοκρατικές αξίες.
Στο πλαίσιο της ομιλίας του με τίτλο «Η έννοια της παράλειψης στο διεθνές ποινικό δίκαιο», ο κ. Μυλωνόπουλος ανέπτυξε κεντρικές πτυχές της ποινικής θεωρίας γύρω από τα εγκλήματα παραλείψεως, εστιάζοντας τόσο στα εγκλήματα εξ αμελείας όσο και στη διάκριση μεταξύ εγκλημάτων ενεργείας και εγκλημάτων που τελούνται διά παραλείψεως. Παράλληλα, ανέδειξε τη σημασία του τόπου τέλεσης του αδικήματος, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στον τόπο όπου επήλθε το αξιόποινο αποτέλεσμα, αλλά και στον τόπο όπου έλαβε χώρα η παράλειψη, δηλαδή στο σημείο όπου ο υπαίτιος όφειλε να ενεργήσει αλλά δεν ενήργησε, στοιχείο που αποκτά καθοριστική σημασία για την απόδοση ευθύνης και τη θεμελίωση δικαιοδοσίας στο σύγχρονο διεθνές ποινικό περιβάλλον.
