*Συνέντευξη στον Γεώργιο Ανδρουτσόπουλο, Αναπληρωτή Καθηγητή Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εφημερίδα «Πανεπιστήμιο Αθηνών», Φύλλο 6, κυκλοφόρησε με «Το Βήμα της Κυριακής» 01 Φεβρουαρίου 2026.
Ο ιεράρχης, απόφοιτος δύο σχολών του ΕΚΠΑ (Θεολογικής, Φιλοσοφικής), μοιράζεται το όραμά του για τη Μονή και μιλάει για τις επαφές με την αιγυπτιακή πλευρά και τον ρόλο της Ορθοδοξίας στη Μέση Ανατολή.
Ο νέος, ομόφωνα εκλεγμένος, Αρχιεπίσκοπος της αρχαίας Μονής Σινά της Αιγύπτου κ. Συμεών δεν έχει κανέναν λόγο για να μην είναι αισιόδοξος για το μέλλον της, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Μονής αλλά και τη νέα εποχή που ξεκινάει για το ποίμνιό του. Τους λόγους εξηγεί στην πρώτη του συνέντευξη, στην οποία και αναφέρεται στις προτεραιότητες αλλά και τους προβληματισμούς του.
Σεβασµιώτατε, η πρόσφατη εκλογή σας ως Αρχιεπισκόπου Σινά ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη σιναϊτική ιστορία. Ποιο είναι το όραµά σας για την επόµενη ηµέρα της Μονής του Σινά;
«Σας ευχαριστώ πρωτίστως για την ευκαιρία που μου δίνετε. Όραμα προσωπικό για έναν εκλεγέντα ηγούμενο και μάλιστα μια τέτοιας παλαίφατης Μονής και ενός τέτοιου ελληνορθόδοξου ρωμαίικου κέντρου δεν μπορεί να είναι άλλο από το να συνεχίσει, όχι με στενότητα, αλλά με οικουμενικό τρόπο, το μήνυμα που στέλνει εδώ και αιώνες. Η συνέχιση δηλαδή του ορθοδόξου μοναχικού ιδεώδους στον χώρο αυτόν, ο οποίος έχει μία ζωή όχι δεκαπέντε αιώνων, όπως ακούγεται εξαιτίας της κτίσεως της μονής της Αγίας Αικατερίνης τον έκτο αιώνα, αλλά η μοναστική ζωή στο Σινά αρχίζει από τα τέλη του δευτέρου αιώνα, με τους μοναχούς σκορπισμένους και με κέντρο την Αγία Βάτο.
Αν, λοιπόν, σήμερα, μιλάτε για όραμα, αυτό συνοψίζεται στη συνέχιση όσων παραλάβαμε, και αυτό δεν το λέγω με έννοια στενότητος ή κακώς νοούμενου συντηρητισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι η παράδοση στον ελληνορθόδοξο χώρο περιέχει μέσα πάντα έγνοια και για το μέλλον, χωρίς όμως να αφίσταται από τις ρίζες και από τις βασικές αρχές της Ορθοδόξου πίστεως, αλλά και του ελληνικού πνεύματος».
Η Ι. Μονή βρίσκεται σε μία κρίσιμη καμπή της ιστορικής της παρουσίας. Η αμφισβήτηση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων της επί της περιουσίας της δημιούργησε νέα δεδομένα. Σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι επαφές με την αιγυπτιακή πλευρά και ποια η στόχευσή τους; Είστε αισιόδοξος για την αίσια έκβασή τους, δεδομένης και της θερμής σχέσης Ελλάδος και Αιγύπτου;
«Να αρχίσω από το τελευταίο δεν έχουμε δικαίωμα να μην είμαστε αισιόδοξοι. Και τούτο, πρωτίστως για πνευματικούς λόγους. Όποιος γνωρίζει καλά την ιστορία του Σινά, ξέρει ότι ο χώρος αυτός έχει περάσει από τέτοιες καταστάσεις που απορεί κανείς πώς βρίσκεται εν ζωή με δεκαοκτώ αιώνων αδιάκοπη μοναστική ζωή. Περαιτέρω, είναι γεγονός ότι υπάρχει κινητικότητα αρκετή εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας, καθώς και της αιγυπτιακής, που μας φιλοξενεί, αλλά και άλλων χωρών που σέβονται και αγαπούν τον τόπο αυτόν, με πρώτη θα έλεγα τη μεγάλη δύναμη της Αμερικής που έχει μία ευαισθησία σε τέτοια θέματα, αλλά και από τη δική μας πλευρά, των σιναϊτών πατέρων.
Θέλουμε να ελπίζουμε και είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα μείνουμε στην απόφαση του Εφετείου της Ισμαηλίας, η οποία, κατά το ένα σκέλος της, που έχει αρνητικό πρόσημο, αμφισβητεί την ιδιοκτησία των ιερών αυτών τόπων. Σε δικαστικό επίπεδο, η Μονή έχει ήδη προσφύγει, με αναίρεση, στο ανώτατο δικαστήριο της Αιγύπτου, αλλά η περισσότερη ελπίδα μας δεν έγκειται στη συνέχιση των δικαστηρίων, αλλά στην εξεύρεση μίας λύσης μέσω διαβουλεύσεων με την αιγυπτιακή πλευρά. Αναμένουμε, άλλωστε, από αυτήν την έκδοση του προεδρικού διατάγματος για την αναγνώρισή μας ως νέου Αρχιεπισκόπου – μας έχουν ειδοποιήσει ότι αυτό σύντομα θα συμβεί – και με αυτό θα ανανεωθούν και τα προνόμια της Μονής. Για αυτό πιστεύουμε πολύ, όχι τόσο στη δικαστική οδό όσο σε αυτό που ονομάζουμε “ανανέωση προνομίων”».
Πόσο επικίνδυνη είναι για τη φυσιογνωμία της Μονής η σχεδιαζόμενη, ακόμα μεγαλύτερη, τουριστική εκμετάλλευση του Όρους Σινά;
«Είναι και αυτό ένα θέμα το οποίο, εάν μπούμε στη θέση της Αιγύπτου, θα το κατανοήσουμε αλλιώς. Και δεν μπορεί ένας άνθρωπος, πολύ περισσότερο ο κατά Θεόν άνθρωπος, που έχει ευρύτητα καρδιάς, να μη βάζει τον εαυτό του στη θέση του άλλου. Έτσι, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει για την Αίγυπτο, που έχει έναν υπεραυξημένο πληθυσμό με αρκετά προβλήματα, ακόμα και πείνας, ο τουρισμός. Δεν μπορεί, όμως, κανείς να κινείται σε ακρότητες, το άριστο είναι αυτό να γίνεται με έναν συγκροτημένο τρόπο, με συνεννόηση, χωρίς να επιβαρυνθεί η Μονή σε τέτοιον βαθμό που να κινδυνεύσει η ύπαρξή της. Η τελειοποίηση του κοντινού αεροδρομίου, μέσω του οποίου θα φτάνουν πιο κοντά στη Μονή και με ευκολότερο τρόπο περισσότεροι περιηγητές, προσκυνητές και απλοί τουρίστες, σημαίνει αναπόφευκτα αύξηση τουριστική. Υπάρχει μία ανησυχία, αλλά και ποιος χώρος δεν την έχει αυτή την ανησυχία; Το ίδιο δεν συμβαίνει εξάλλου και με το Άγιον Όρος; Επομένως, το θέμα αυτό της τουριστικοποιήσεως δεν είναι μόνο συναϊτικό».
Σε μια εποχή γεωπολιτικών αναταράξεων και πολεμικών συγκρούσεων, πώς βλέπετε τη θέση και τον ρόλο της Ορθοδοξίας στην Αίγυπτο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής;
«Κοιτάξτε, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία δεν μπορεί να μην ευαγγελίζεται πάντα την ειρήνη. Δεν μπορεί να μπαίνει σε νοοτροπίες που υιοθετούνται πολλές φορές εν ονόματι της θρησκείας και βάζουν τους ανθρώπους να αλληλοφονεύονται. Η ελληνορθοδοξία, η ρωμιοσύνη, δεν παύει ποτέ να αγαπά. Έτσι, ο σιναΐτης μοναχός, που είναι συνήθως Έλλην, είτε εξ Ελλάδος είτε από τη διασπορά, είναι ανοιχτός προς τον οποιοδήποτε, δεν φοβάται τη διαφορετικότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υιοθετεί το αξιακό σύστημα του άλλου. Τον σέβεται όμως… Μέσα στο κλίμα που περιγράψατε, έχει να πει πολλά η ελληνορθοδοξία, αλλά και το Σινά, που βρίσκεται στον συγκεκριμένο τόπο, με το άνοιγμα που έχει. Μόνο μπαίνοντας μέσα και βλέποντας το καμπαναριό με τον μιναρέ μαζί, αυτό λέει πολλά και αυτό δεν είναι συγκρητισμός. Ποτέ ο σιναΐτης δεν απέστη από την πίστη του, το αξιακό του σύστημα, το ελληνορθόδοξο. Ήξερε όμως πώς να σεβαστεί τον άλλον… Και αυτή η ανοιχτοσύνη είναι το μεγάλο μήνυμα, που δεν πρέπει αυτός ο φάρος να σβήσει ποτέ, έστω και με τις ατέλειές μας, ημών των μοναχών. Όποιος είναι προσγειωμένος και ξέρει ορθόδοξη θεολογία, όχι στο μυαλό αλλά στην καρδιά, καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος που δεν θα γίνουν λάθη. Αυτό, όμως, δεν μειώνει τον χώρο…».
