Αττίλας 1974: Ο Βιασμός της Αφροδίτης – Πενήντα δυο χρόνια μετά την μεγάλη προδοσία [Αντώνης Π. Αργυρός]

«Αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο»

Αυτά ήταν τα λόγια του Μπένζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατηγόρους στη δίκη της Νυρεμβέργης.

Σάββατο πρωί, της 20ης Ιουλίου 1974, 05.30΄ το πρωί, όταν από την οροσειρά του Πενταδάκτυλού φάνηκαν δύο Τούρκικα μαχητικά αεροσκάφη F 104, σε ιδιαίτερα χαμηλή πτήση, να κατευθύνονται με ταχύτητα προς το στρατόπεδο της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Σπάζοντας το φράγμα του ήχου και αγγίζοντας κυριολεκτικά τις κορυφές των δένδρων του στρατοπέδου, εξαπέλυσαν το φονικό τους φορτίο.

Την ίδια ώρα όλα τα στρατόπεδα της Λευκωσίας δέχονταν εκατοντάδες βόμβες από τα Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, τα οποία μετέτρεψαν το όμορφο πρωινό σε πραγματική κόλαση για τους Ελλαδίτες και Ελληνοκυπρίους στρατιώτες .

Ένα δεύτερο κύμα Τουρκικών μαχητικών ευθύς αμέσως, άφησε το καταστροφικό του φορτίο, στον πρωταρχικό και κύριο στόχο των Τούρκων. Την ΕΛ.ΔΥ.Κ.!

Οι πρώτες βόμβες έπεσαν τραυματίζοντας τον Υπολοχαγό Πίο, τον Στρατιώτη Τριανταφυλλόπουλο και τον Στρατιώτη Σολωμού…Για να δείτε πώς συμπεριφέρθηκε στους Ήρωες δείτε τις ΣτΕ215- 216/2018,όπου το δικαστήριο μετα  44  χρόνια απέρριψε την αξίωση τους για αποζημιώση ελλείψει δικαιοδοσίας!(όμοιες ΣτΕ 799/2017, 566/2017, 2229/2016

Το πρώτο Ελληνικό αίμα ποτίζει την μαρτυρική γη της Κύπρου μας… Η Τιτανομαχία άρχιζε Προηγήθηκε η ηρωική έξοδος των Κυπριακών τορπιλακάτων, της Τ3 με Κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Ελευθέριο Τσομάκη και της Τ1 με Κυβερνήτη τον Σημαιοφόρο Νικόλαο Βερύκιο, στις 05.05’ από το λιμάνι της Κερύνειας. Λίγα λεπτά αργότερα Τουρκικά αεροσκάφη πλήττουν καίρια την Τ1 τραυματίζοντας 6 από το προσωπικό της. Έτσι άρχισε ο πόλεμος που τελείωσε με πολύ αίμα των παλληκαριών μας,  και πολύ πόνο του Ελληνισμού, ενώ  η προδοσία είχε ανοίξει την Κερκόπορτα της άμυνας μας. Να μην ξεχνάμε, πως κάποιοι πολέμησαν στην Κύπρο. Και πολέμησαν γενναία και κράτησαν τις γραμμές, που τους είχαν εμπιστευθεί, ενώ κάποιοι άλλοι ξέχασαν τον όρκο τους και έμειναν ατιμώρητοι και πλουσιοπάροχα επωφελήθηκαν με τιμές και αξιώματα . Για να δείτε πώς συμπεριφέρθηκε στους Ήρωες δείτε τις αποφάσεις  ΣτΕ215- 216/2018,όπου το δικαστήριο μετα  44  χρόνια απέρριψε την αξίωση τους για αποζημιώση ελλείψει δικαιοδοσίας, με αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου!(όμοιες ΣτΕ 799/2017, 566/2017, 2229/2016, 2326/2015)

“Τότε πεθαίνουν οι νεκροί,

όταν τους λησμονούνε”.

Κωστής Παλαμάς

Τα χρόνια πέρασαν ,η ελπίδα δεν έσβησε, ούτε θα σβήσει ποτέ στις ψυχές μας, όμως μάθαμε την πιο πικρή αλήθεια της ιστορίας . Ότι η λευτεριά κάθε  κατακτημένου τόπου, όπως η Κύπρος εξαρτάται από την  απόφαση εκείνων που θέλουν να την υπερασπισθούν.  Ότι ο Αττίλας θέλει να πατάει η αρβύλα του για πάντα στο νησί όσο οι Έλληνες θα βρισκόμαστε σ’ αυτή την θλιβερή κατάσταση που βιώνουμε και  ότι οι «διαπραγματεύσεις» Μιλίων και Αθηναίων θα συνεχίζονται 52 χρόνια, προς δόξα του διεθνούς δικαίου, της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και όλων  των  υπόλοιπων  που ενίοτε ενθυμούμεθα σε στιγμές εθνικής απόγνωσης. Αυτοί όμως οι επίορκοι που άφησαν τον ΑΤΤΙΛΑ στις 20/7/1974 να περάσει και οι παρόμοιοί τους της 15ης του Ιούλη 1974 παρέμειναν εντελώς ατιμώρητοι… Με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 45 (της 7ης Μαρτίου 1975 που ισχύει μέχρι σήμερα),  αποκλείστηκε ουσιαστικά η ποινική δίωξη και η δικαστική έρευνα για τους κύριους υπεύθυνους της προδοσίας στην Κύπρο (πραξικόπημα και τουρκική εισβολή) «ἐπί τῷ λόγῳ ὅτι διά τῆς ἀνακριτικῆς ἐρεύνης τῶν ὑποθέσεων αὐτών καί τῆς ἐκδικάσεώς των, εἶναι δυνατόν νά διαταραχθοῦν αἱ διεθνεῖς σχέσεις τῆς Ἑλλάδος μετ’ ἄλλων Κρατῶν».

Όλοι μας (υπαίτιοι και αναίτιοι) «ζητάμε» συγγνώμη (κανείς δεν φιλοτιμήθηκε μέχρι σήμερα), που «καταστρέψαμε» έναν ηρωικό λαό, έναν χώρο αγώνων, μια ελπίδα στα νιάτα.

Ένας λαός συντρίφτηκε στην εθνική μας ταπείνωση του Ιούλη του 1974. Ένας λαός τιμωρήθηκε άδικα και ταπεινώθηκε για τα λάθη της ηγεσίας του ,τον Ιούλη του 1974.

Αλλά η Ιστορία  φαίνεται ότι δεν μας έγινε μάθημα. Γεννάται σήμερα το ερώτημα αν η ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί και πώς μονάχα η εθνική ενότητα και αύξηση της μαχητικής ικανότητας μπορεί να το αποτρέψει. Ας μην ξεχνάμε τον Σολωμό: «Μοναχὴ τὸ δρόμο ἐπῆρες, ἐξανάλθες μοναχή δὲν εἶν᾿ εὔκολες οἱ θύρες, ἐὰν ἡ χρεία τὲς κουρταλῆ.»

Ο Σουλτάνος συνεχώς, απειλεί με casus belli την Ελλάδα, θεωρεί «ζωτικής σημασίας» τα συμφέροντα της Άγκυρας στο Αιγαίο και δηλώνει πώς το Ναυτικό της χώρας τους ενισχύεται και εξοπλίζεται γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό. Να επικρατήσει δηλαδή στο Αιγαίο, στην Κυπριακή ΑΟΖ και γενικότερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν χρειάζεται καμία εξήγηση που αποσκοπεί, ΘΈΛΕΙ ΤΑ ΝΗΣΙΆ ΜΑΣ . Είναι αυτονόητο πώς στόχος είναι τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, είναι η επανίδρυση της αυτοκρατορίας του. .

Η Ελλάδα βιώνει την εθνική κρίση και προσπαθεί μέσα στα όρια της αντοχής της ν’ αντεπεξέλθει, ο ποιητής μας δίνει γλαφυρά της εικόνα:

«Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν, γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους. Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε – πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους, μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ’ τα χέρια τους για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.»

(Ρωμιοσύνη, Ρίτσος Γιάννης)

Επίλογος: Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα το μέλλον, ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον σου είναι να το δημιουργήσεις.

Ένας νέος κύκλος της Ελληνικής ιστορίας φαίνεται να έρχεται και μάλιστα σύντομα.

15/7/2026