Το περιοδικό Οικονομικά Χρονικά (ν. 174, Οκτ.-Δεκ. 2021, σ. 30-31) δημοσίευσε άρθρο του Καθηγητή Οικονομικών του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΕΚΠΑ, κ. Παναγιώτη Ε. Πετράκη, με τίτλο “Βιώσιμη ανάπτυξη και το νέο σύμφωνο σταθερότητας“.
Το άρθρο μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής:
“Όταν δόθηκε το 2015 στη δημοσιότητα η United Nations Agenda 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη και το πώς πρέπει να μετασχηματιστεί ο κόσμος (ως εξέλιξη των Millennium Development Goals του 2000) ο κόσμος δεν είχε πλήρως κατανοήσει την έκταση και τη σημασία της. Οι περισσότεροι συνέδεαν τις νέες αυτές έννοιες κυρίως με τους στόχους δημιουργίας και διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος και δεν αντιλαμβάνονταν ότι οι έννοιες αυτές επεκτείνονται στο σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας. Στην πραγματικότητα όμως η βιώσιμη ανάπτυξη στοχεύει στο να συναντήσει τις ανάγκες της παρούσας γενεάς, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να εκπληρώνουν τις δικές τους ανάγκες.
[…]
Σήμερα βέβαια εκ των πραγμάτων, τα βασικά όρια που προβλέπονταν από το ΣΣΑ έχουν γίνει αναχρονιστικά ενθυμήματα παλαιότερων στόχων και πολιτικών. Όμως δεν είναι αυτός ο σοβαρός λόγος να αναθεωρηθούν τα όρια αυτά. Είναι η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης που θέτει τα νέα ζητήματα με πολλές διαστάσεις, οι οποίες μαζί με τους στόχους της περιβαλλοντολογικής σταθερότητας περιλαμβάνει τις έννοιες της διατηρήσιμης διακυβέρνησης και πολιτικής, της συμπεριληπτικότητας στην ανάπτυξη (μείωση φτώχειας κ.τ.λ.), την επίδραση και μεταβολή των ανθρώπινων συμπεριφορών και βεβαίως στόχους μίας δυναμικής μεγέθυνσης που θα βελτίωναν το επίπεδο ποιότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Να σημειωθεί μάλιστα ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ατζέντα όλων σχεδόν των αποκλίσεων έχει, τοποθετήσει παρόμοιους στόχους στο επίκεντρο του πολιτικού προβληματισμού της ευρωπαϊκής ζωής.
Έτσι λοιπόν οι έννοιες της βιώσιμης ανάπτυξης δε φαίνεται να είναι συμβατές με τον Προκρούστη των δημοσιονομικών κανόνων ιδίως όταν έχουν καθολική εφαρμογή και για τις 27 χώρες.
Ταυτοχρόνως το νέο οικονομικό περιβάλλον που εμφανίζεται την επόμενη δεκαετία στην ευρωπαϊκή ήπειρο θα χαρακτηρίζεται από χαμηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης, χαμηλές αποδόσεις κεφαλαίων και σχετικά χαμηλά επιτόκια με ένα πληθωρισμό ελαφρά αυξημένο σε σχέση με τα επίπεδα της προηγούμενης δεκαετίας.
Αυτό το μακροοικονομικό περιβάλλον απαιτεί την ανάγκη μίας συνεχούς παρουσίας δραστηριότητας των κεντρικών τραπεζών, ενώ θα συνοδεύεται από νέους δημοσιονομικούς κανόνες σταθερότητας έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ζητούμενη μακροοικονομική σταθερότητα.
Εάν οι κανόνες αυτοί λάβουν υπόψη τους σύνθετους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης οδηγούμαστε να φανταστούμε ότι θα επικρατήσει ένα πλαίσιο κανόνων που θα βρίσκεται αρκετά μακριά από τη γνωστή αυστηρότητα. Στα καθ’ ημάς αυτό μεταφράζεται ενδεχομένως σε θετικά πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, που όμως θα απέχει από το 3% που τόσο ταλαιπώρησε την ελληνική κοινωνία την προηγούμενη δεκαετία. Παραμένει ανοικτός ο τρόπος υπολογισμού των ορίων αυτών, εάν δηλαδή θα συμπεριληφθούν οι πράσινες επενδύσεις κ.τ.λ. Η πολιτική μάχη τώρα αρχίζει για το 2023.”
Πρώτη δημοσίευση: Οικονομικά Χρονικά, ν. 174, Οκτ.-Δεκ. 2021, σ. 30-31.
Δείτε την αναδημοσίευση στο InDeep Analysis: http://indeepanalysis.gr
