Με βαθιά θλίψη έγινε γνωστή η απώλεια του Αριστείδη Σισμάνη – Αθανασιάδη.Ο Αριστείδης Σισμάνης διακρίθηκε ως ένας από τους πλέον καταξιωμένους Έλληνες ωτορινολαρυγγολόγους, με μακρά και διεθνώς αναγνωρισμένη ακαδημαϊκή και επιστημονική πορεία.
Υπήρξε Fellow of the American College of Surgeons (FACS) και Ομότιμος Καθηγητής του Virginia Commonwealth University (VCU) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στελέχωσε το διδακτικό προσωπικό της Κλινικής ΩΡΛ- Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου στο Virginia Commonwealth University από το 1980 έως το 2008. Το 1986 έγινε Καθηγητής Πρώτης Βαθμίδας και το 1996 ανέλαβε τη διεύθυνση της ιδίας κλινικής. Το 2007 εξελέγη Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ από το 2008 έως το 2015 διετέλεσε Διευθυντής της Α΄ Πανεπιστημιακής Ωτορινολαρυγγολογικής Κλινικής του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών.
Το κλινικό και ερευνητικό του έργο επικεντρώθηκε στη νευροωτολογία, στις παθήσεις του αυτιού και στη χειρουργική κεφαλής και τραχήλου, με ιδιαίτερη διεθνή αναγνώριση στον τομέα των παλμικών εμβοών. Υπήρξε συγγραφέας σημαντικών επιστημονικών συγγραμμάτων, μεταξύ των οποίων το έργο «Ωτολογία – Νευροωτολογία», που αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς στον επιστημονικό χώρο. Ως θετός υιός του Ακαδημαϊκού Γεωργίου Αθανασιάδη – Νόβα, διετέλεσε από το 2009 Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Γεωργίου και Μαρίας Αθανασιάδη – Νόβα, υπηρετώντας με συνέπεια και αφοσίωση τον θεσμό.
Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, σύμφωνα με ανακοίνωση της οικογένειάς του.
In memoriam
Η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων αφήνει πάντοτε ένα κενό. Και αν κάτι αντιστέκεται σε αυτή την απουσία, είναι οι μνήμες, οι ιστορίες και το αποτύπωμα που αφήνουν στη ζωή των άλλων.
Όταν ο Άρης Σισμάνης ήρθε στην Α΄ Πανεπιστημιακή ΩΡΛ Κλινική του Ιπποκρατείου, το 2008, έφερε μαζί του όχι μόνο το κύρος μιας μακράς και σπουδαίας διαδρομής στις ΗΠΑ, αλλά και κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: γενναιοδωρία γνώσης, καθαρότητα σκέψης και αληθινό ενδιαφέρον για τους νεότερους. Μας έδωσε μαθήματα ζωής με την καθημερινή του συμπεριφορά, την ηρεμία και την ευθυκρισία του, την προσβασιμότητά του, την ετοιμότητά του να μοιραστεί διδακτικές ιστορίες. Θα μας λείψει η καθοδήγησή του, όπως και εκείνη η δεύτερη, ήρεμη και έμπειρη ματιά πάνω από τον ώμο μας στο χειρουργείο.
Μας περιέβαλε με εμπιστοσύνη. Άνοιξε ερευνητικούς δρόμους με τις ιδέες του και, παράλληλα, άφησε να ανθίσει πλούσιο έργο στην Κλινική χωρίς παρεμβάσεις. Ήταν άνθρωπος δοτικός, συνεπής, ευγενής, πρακτικός και άμεσος, με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ. Δεν κατανόησε ποτέ το δαίδαλο της ελληνικής γραφειοκρατίας και δυσανασχετούσε συχνά για τις ελλείψεις και τις κακές συμπεριφορές. Κανείς όμως δεν τον θυμάται να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Ήταν άνθρωπος απλός, Καθηγητής της ουσίας και όχι του φαίνεσθαι. Όπως έλεγε συχνά ο ίδιος, δεν φόρεσε ποτέ το “καθηγητικό κοστούμι”.
Είχε απέραντη αγάπη για τον τόπο του, για το φως και τα χρώματα του ελληνικού ουρανού, για την ελληνική πεζογραφία και την ποίηση, που γίνονταν αφορμή για πολλές όμορφες συζητήσεις. Στην τελευταία αλληλογραφία του έγραφε πως θεωρούσε την επιστροφή του στην Ελλάδα ως το επιστέγασμα της καριέρας του.
Συνήθιζε να μνημονεύει τους δικούς του μέντορες, λέγοντας συχνά ότι στεκόταν στους ώμους γιγάντων. Δεν θα μπορούσαμε να βρούμε κάτι πιο ταιριαστό να ειπωθεί και για εκείνον.
Εκ μέρους της Α’ ΩΡΛ κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Τ. Κυροδήμος, Δ. Κικίδης, Θ. Μπίμπας
